Hij had zijn woonkamer en slaapkamer laten opknappen en was daar, tot vlak voordat hij ziek werd, zelf nog met veel liefde aan bezig geweest. Ook waren er nieuwe meubelen geplaatst. Hij had het eindresultaat echter nooit meer kunnen zien, terwijl dit voor hem én zijn vrouw heel waardevol was.
Wij haalden hem op in het hospice, samen met zijn echtgenote die met ons mee reed in de ambulance. Het was een korte rit naar hun huis, waar meneer op de brancard naar binnen werd gereden en comfortabel kon blijven liggen. Zijn zoon en schoondochter waren daar ook aanwezig om dit moment samen te beleven.
Meneer was zichtbaar blij en ontroerd dat hij nog even thuis kon zijn, kon zien hoe prachtig alles geworden was en dat zijn vrouw nu verder kon in een warme, afgewerkte omgeving. Voor hem voelde het goed om haar zo “goed achter te laten”, zoals hij zelf zei.
Er werd ook nog even gevideobeld met zijn kleindochter, wat hem veel deugd deed. Na het bekijken van de kamers en een rustig kopje koffie vertrokken we weer terug naar het hospice. Zijn vrouw bleef thuis en zal hem de volgende dag weer opzoeken.
Meneer en zijn vrouw gaven aan dat zij zeer tevreden waren over hoe alles verlopen was.
Het was een kleine wens in afstand, maar een grote wens in betekenis.
Langs deze weg willen we grote bewondering uitspreken aan onze planners van de wenscentrale en ons team met vrijwilligers dat deze wens binnen het uur geregeld was