Het echtpaar Harry en Anja is al een paar jaar vrijwilliger bij WensAmbulance Gelderland. Voormalig fysiotherapeut Harry gaat als chauffeur mee op wensrit, Anja is verpleegkundige en gaat als begeleider mee.
Wat typeert voor jullie WensAmbulance Gelderland?
“Alle vrijwilligers binnen de stichting zijn enorm betrokken mensen. Je kunt mensen altijd benaderen als je een vraag of probleem hebt. De stichting zit gewoon goed in elkaar, het klopt allemaal binnen onze club!”
Jullie gaan soms ook samen op wensrit, geeft dat voor jullie een extra dimensie aan een wensrit?
“We weten wat we aan elkaar hebben, dat is natuurlijk heel erg fijn. En na afloop kun je gewoon samen even sparren over hoe het geweest is en hoe je het ervaren hebt. Dat kan uiteraard ook wel met andere collega’s, maar omdat we allebei in het medische circuit hebben gezeten, is dat toch net even iets anders.”
Wat leren jullie van een wensrit?
“Eigenlijk leer je veel. Je leert bijvoorbeeld dat het leven op heel veel verschillende manieren kan eindigen. Iedere manier is anders en daar krijg je op iedere rit wel iets van mee. Daarnaast leer je om flexibel te zijn, want je weet nooit wat je te wachten staat. Iedere rit is nieuw want alle wensvragers zijn unieke personen met unieke mensen om zich heen. Ze vragen allemaal om hun eigen manier van benaderen, dat moet je altijd even aftasten. Op een gegeven moment breekt het ijs, en wordt het een mooie rit. Verder moet je je steeds aanpassen aan de situatie, dat maakt het heel mooi en boeiend. Geen twee wensritten zijn hetzelfde.”
Wanneer is een rit voor jullie geslaagd?
“Een rit is geslaagd als de wensvrager met een hele mooie grote glimlach de wensdag beëindigt. Dat je gewoon echt aan de wensvrager en zijn familie kunt zien dat ze genoten hebben. Want juist ook de familie is belangrijk, die moeten later verder met de herinneringen.”
Weten de wensvragers dat jullie een koppel zijn?
“Soms weet de wensvrager dat, omdat de wenscoördinator het verteld heeft. Bij de eerste rit die wij samen maakten hadden wij ons voorgenomen het niet te vertellen. Maar op een gegeven moment, vielen we toch door de mand. Dat was toen we allemaal mooie stukjes van Utrecht te zien kregen. Ik zei ‘Utrecht is eigenlijk wel een hele leuke stad om een keer samen naartoe te gaan’. Toen zag ik een aantal mensen met grote ogen naar ons kijken. Dat was een hilarisch moment, we hebben het toen lachend uitgelegd.”